نه گوش شنوا دارند و نه چشم بينا ، آنها نيز دوزخى هستند نه تنها در دوزخ قيامت ، بلكه در دوزخ زندگى اين دنيا نيز گرفتارند . در آيه بعد اشاره به وضع گروه بهشتى كرده ، صفات آنان را بيان مىكند ، نخست براى بيرون آمدن از صف دوزخيان مردم را به توجه عميق به اسماء حسناى خدا دعوت نموده ، مىفرمايد : « براى خدا نامهاى نيكى است ، خدا را به آنها بخوانيد » ( * ( وَلِلَّه الأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوه بِها ) * ) . منظور از « اسماء حسنى » ، صفات مختلف پروردگار است كه همگى نيك و همگى « حسنى » است مىدانيم خدا عالم است ، قادر است ، رازق است ، عادل است ، جواد است ، كريم است و رحيم است ، و همچنين داراى صفات نيك فراوان ديگرى از اين قبيل مىباشد . منظور از خواندن خدا به اين نامها تنها اين نيست كه اين الفاظ را بر زبان جارى كنيم و مثلا بگوئيم يا عالم ، يا قادر ، يا ارحم الراحمين ، بلكه در واقع اين است كه اين صفات را در وجود خودمان به مقدار امكان پياده كنيم ، پرتوى از علم و دانش او ، شعاعى از قدرت و توانايى او ، و گوشه اى از رحمت واسعه اش در ما و جامعه ما پياده شود ، و به تعبير ديگر متصف به اوصاف او و متخلق به اخلاقش كرديم . تا در پرتو اين علم و قدرت و اين عدالت و رحمت بتوانيم خويش و اجتماعى را كه در آن زندگى مىكنيم از صف دوزخيان خارج سازيم . سپس مردم را از اين نكته بر حذر مىدارد كه اسامى خدا را تحريف نكنند و مىگويد : « آنها كه اسماء خدا را تحريف كرده‌اند رها سازيد ، آنها به زودى به جزاى اعمال خويش گرفتار خواهند شد » ( * ( وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِه سَيُجْزَوْنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ) * ) .